v.v. TERHOLE - Geschiedenis !
Geboorte
Op eigen benen
Eindelijk douchen
Terhole promoveert; blijdschap van korte duur
De jaren ’90 starten vrolijk
De 25e verjaardag
Op naar het nieuwe millenium
Optimistisch de jaren 2000 in
De naam Freijzer
Lang zullen we leven
Vip avontuur in de Arena Oranje-U.S.A.
De geboorte…
Voetbalvereniging Terhole is officieel opgericht op 10 november 1971 .
Een groep enthousiaste Terholenaren, van wie Paul Tieleman, Honoré Colsen, Frans Aerts en Jo de Silva belangrijke kartrekkers waren, vond dat Terhole voldoende voetballers bezat om hiervoor een club in het leven te roepen.
Gesteund door inwoner en regionale topvoetballer Emiel Saman en Cees Steenbakker, die goed de weg wist in KNVB-land, slaagde men er uiteindelijk in een in 1971 de vereniging in 1971 bij de notaris te laten registreren. Het startkapitaal werd in het begin bijeengebracht door inwoners die het initiatief wilden ondersteunen; zo’n 30 personen trokken hun beurs open en legden elk 100 gulden in ( € 45,37). Als beloning kreeg elke “financier” een plaats in het bestuur. Hierdoor was, qua omvang in elk geval, sprake van een indrukwekkend bestuur. In de eerste ledenvergadering werd Paul Tieleman gekozen als voorzitter, Jo de Silva nam de secretarispen ter hand en de plaatselijke timmerman en verenigingsman bij uitstek Honoré Colsen zou op de centen passen.
Het ledenaantal was voor Terhoolse begrippen bij aanvang indrukwekkend; ieder die een beetje liefhebber was meldde zich aan. Vrijwel alle jeugdcategorieën (toen nog D’s , C’s B- en A – junioren) waren bezet en twee seniorenteam werden met gemak bemand.
Er was een officiële vereniging, er was een bestuur en er waren leden, maar……. geen veld, laat staan een kantine. Een oplossing werd gevonden aan de Veldstraat in Hulst. Daar bevonden zich de zogenaamde “OZO-velden” die in gebruik waren voor het toen zeer populaire bedrijfsvoetbal. Hoewel deze accommodatie niet direct bij de deur was, bleek dit voor het enthousiasme van de VV Terhole-leden geen bezwaar. Zo werden de wedstrijden in het prille bestaan van de club dan ook in deze Hulsterse polder afgewerkt.
De aanwezigheid van een enigszins onderkomen, maar wel erg gezellige kantine aldaar (en niet te vergeten het ontbreken van alcoholcontroles in die tijd !) maakten het verblijf op “den OZO “ best aangenaam.
Op eigen benen
Ondertussen zat het bestuur niet stil en bestookte de gemeenteraad van Hontenisse met
verzoeken om geld beschikbaar te stellen voor een eigen veld. Zelfs een carnavalswagen werd door de club gebouwd om hun aanvraag kracht bij te zetten. Voor de beslissende raadsvergadering werden zoveel mogelijk leden opgeroepen om op de publieke tribune de doorslag te geven. Velen gaven hieraan gehoor en misschien deed dit de gemeenteraad wel zwichten. VV Terhole werd zodoende in 1973 een echt zelfstandige club, mede dankzij de grond die de plaatselijke landbouwers Jo Maerman en Harry Bruggeman aan de Molenhoek beschikbaar stelden.
Nadat het veld was ingezaaid, werd met veel zelfwerkzaamheid een bescheiden kleedlokaal in elkaar getimmerd. Geen douches, geen warm water, maar wél zinken wasbakken; niet echt een feest voor het voetenwerk in de wintermaanden. Op 1 juni 1975 wordt de eigen accommodatie met gepaste trots in gebruik genomen. De veldverlichting is een tweedehandsje en wordt voor een prikkie van HVV’24 overgenomen.
Natuurlijk mocht ook een kantine niet ontbreken. Vanwege het nog steeds bescheiden kapitaal wordt een houten keet onder leiding van bouwmeester Joop Freijzer omgetoverd tot sfeerrijk dranklokaal. Alois en Tilly Beaurain nemen voor een lange periode plaats achter de tap.
Alle voorwaarden waren nu aanwezig voor goede sportieve prestaties. En dat blijkt te kloppen; het eerste wordt kampioen in de afd. derde klasse en slaagt erin via promotiewedstrijden door te stoten naar de afd. tweede klasse. Trainer van het eerste uur Emiel Saman stopt op dit hoogtepunt. Paul de Silva neemt zijn taak over.
Voorzitter Paul Tieleman is blijkbaar op een idee gebracht. In 1977 geeft hij de voorzittershamer door aan Frank Smits die het twee seizoenen op deze post zal uithouden.
Bij gebrek aan andere kandidaten zal Paul Tieleman in 1979 de voorzitterstaak weer op zich nemen. Dit inspireert het tweede elftal mogelijk; ze worden kampioen dat jaar.
Eindelijk douchen !
Na tien jaar behelpen, afzien en kou lijden in de kleedlokalen komt hieraan in 1980 dankzij veel zelfwerkzaamheid een eind: de nieuwe kleedaccommodatie wordt geopend. Als passend (?) kado krijgen we van de KNVB (alweer) een Zaanse klok. Bestuurlijk draagt Paul Tieleman het vaandel over aan Piet de Bot. Op het veld zwaait Wilfried Bogaert de scepter. Begin jaren ‘80 wordt met twee jeugdteams ingeschreven voor de competitie. In 1983 is dit aantal gereduceerd tot één elftal. Op dit moment traint Eric Merckx de senioren. Na één seizoen houdt die het echter voor gezien en men vindt in Piet van de Kerckhove een (gezellige) opvolger.
Terhole promoveert; blijdschap van korte duur
Hoewel het met de jeugd in 1985 slecht is gesteld – er is geen jeugdteam op de been te brengen – gaat het met de senioren crescendo. Drie seniorenelftallen maar liefst. Het vlaggenschip van Terhole slaagt er onder leiding van Eric Vanhijfte in te promoveren naar de eerste klasse. Een sterk 1e elftal slaagt er ook in tweemaal achtereen het Hontenisse-toernooi te winnen. De nieuwe voorzitter Jo de Silva wrijft zich in de handen.
Helaas duurt dit sportief hoogtepunt niet lang; met slechts twee gelijke spelen daalt men na één seizoen weer af. Een “massaal” vertrek van waardevolle spelers en een opgestapte trainer zorgt voor een zware domper. Ferrie Hillaert krijgt als trainer de niet geringe taak het 1e elftal door een zware periode te loodsen.
Bij aanvang van het seizoen 1987-1988 is er gelukkig weer een jeugdteam met de primeur: Wendy Freijzer is het eerste vrouwelijke lid in de geschiedenis.
Eind 1989 zijn er weer wat wisselingen. Jo de Silva beëindigt zijn niet geringe bestuurscarrière en Karel Freijzer neemt plaats op de voorzittersstoel. Het trainersschap wisselt maar blijft in eigen gelederen: Hubert Freijzer mag het eerste, dat inmiddels is afgedaald naar de res. derde klasse, proberen terug te brengen.
Het bestuur besluit om de consumpties tijdens de vergaderingen niet meer zelf te betalen.
De jaren ’90 starten vrolijk
Met een beetje weemoed wordt afscheid genomen van de houten kantine. Hiervoor in de plaats een fonkelnieuwe stenen uitvoering waarop menig grotere vereniging jaloers mag zijn. Emiel Biesbroeck en Cees van Delft zijn twee namen uit een grote lijst personen die de handen flink uit de mouwen hebben gestoken.
Hubert Freijzer brengt het eerste elftal in één jaar terug naar de tweede klasse afd.
Het derde elftal wordt nieuw leven ingeblazen en grijpt net naast het kampioenschap. Elk seniorenelftal zit ruim in zijn spelers.
We zien veel nieuwe gezichten aan de Molenstraat. Trainer Willie Broekhoven zal er een paar jaar verblijven en ook een flinke delegatie Joegslavische spelers tovert technische hoogstandjes op de Terhoolse groene mat.
Van Frans en Gusta Aerts wordt definitief afscheid genomen als kantinebeheerders. Frans blijkt het aan de andere kant van de toog ook heel vlug te wennen. De plaatselijke biljartclub vindt in de kantine haar thuishonk voor enkele jaren.
Reden genoeg om de sloot langs te weg te dempen en een parkeerstrook aan te leggen.
De 25e verjaardag
In 1996 wordt het zilveren jubileum groots gevierd. Een smetje op dit feest is dat de bloedfanatieke voorzitter Karel Freijzer van zijn werkgever geen toestemming krijgt de drukbezochte receptie bij te wonen. Van de ruim 90 leden blijken er nog 24 te zijn die vanaf de eerste dag nog steeds lid zijn van de club. Hiervan kunnen drie seniorenelftallen en twee F-teams worden gevormd.
Ivo Wouters is de trainer en onder zijn leiding speelt het eerste zijn uitwedstrijden in Brabant. Even wennen aan nieuwe tegenstanders en nieuwe namen (Rimboe 1 !).
Op naar het nieuwe millenium
Louis de Rijcke neemt als tweede penningmeester in de historie na ruim 15 jaar definitief afscheid als bestuurslid. Ivo Wouters houdt het ook voor gezien en Arnold Bracke is zijn opvolger. Het ooit roemruchte clubblad sterft een stille dood. Het derde elftal verdwijnt door gebrek aan spelers. Stilletjes aan doet zich een probleem voor om alle vrijwilligersposten bemand te krijgen. De beperkingen van een kleine club doen zich voelen. Met een E- en een F-team is het gat naar de senioren wel erg groot.
Financieel zijn er minder problemen. Door zelf de handen uit de mouwen te steken en elke cent door midden te bijten is er sprake van een aardig gevulde kas.
Trainer Willie Broekhoven keert eind jaren ’90 weer terug.
Optimistisch de jaren 2000 in
Stilstand is achteruitgang. Hoewel het ledenbestand hier niet direct aanleiding voor geeft, wil het bestuur een oefenveld realiseren. De voorzitter zet hierin twee petten op en na een flinke financiële steun van de gemeente in de rug verrijst een keurig uitgerust oefenveld in 2002. De jeugdafdeling blijkt ondertussen te zijn gegroeid. In 2001-2002 spelen A-junioren in combinatie met Vogelwaarde, een C-elftal wordt met Graauw gevormd en er blijkt zelfs een F- , E- en D – team op de been te kunnen worden gebracht. Een unicum en perspectief voor de toekomst.
De trainerscaroussel slaat de eerste jaren van dit millenium op hol. Nelis de Visser houdt het enkele maanden uit, Eric van Goethem en Luciën van de Walle fungeren hierna op interim-basis totdat Laurent Van Puijvelde uitkomst brengt. Voor één week….
Edy de Witte neemt hierna het roer over en wordt in 2003 opgevolgd door speler –trainer William Freijzer.
De naam Freijzer
Met de familie Freijzer is tegelijkertijd een naam genoemd die het gezicht van VV Terhole door de jaren heen grotendeels heeft bepaald. Vader August die als bestuurslid en terrein man van onschatbare waarde was, moeder Marie die in de beginjaren langs de lijn een vertrouwd en duidelijk aanwezige figuur was, de zoons die jaren achtereen belangrijke steunpilaren waren van het eerste en ook naast het veld volop actief waren.
Lang zullen we leven
Hoe de toekomst er uit zal zien weet (gelukkig) niemand. Op dit moment nemen we sportief gezien met de senioren een bescheiden plaats in. De blik blijft echter omhoog gericht. Met een goed bezette jeugdafdeling moeten de eerstkomende moeilijke jaren worden overbrugd en is weer reden om de komende jaren positief in te zien.
Aan de accommodatie zal het niet liggen, aan het bestuur evenmin.
Vip avontuur in de Arena Oranje-U.S.A.
Eind januari viel er een brief in de bus van de K.N.V.B, mijn eerste gedachte was "het zal wel weer een mailing zijn voor een abonnement te nemen. De brief kwam op het bureau terecht en zaterdag werd deze geopend. Tot mijn verbazing was het een uitnodiging om naar de Arena te komen, al verder lezend bleek dat de V.V. Terhole mij had voorgedragen.
Het ging om het project Vrijwilligers ontmoeten Vrijwilligers, deze maal werden de teamleiders aan de beurt om in het zonnetje gezet te worden.
Een "euforisch" gevoel kwam er in mij los, en ook weer een emotioneel gevoel kortom blijdschap over deze uitverkiezing.
Mijn kledij had ik al snel in gedachten, keeperstrui van Mario (oranje, was ik in stijl) coachjas en de sjaal met de clubkleuren. Alvorens het zo ver was stond ik al gemeld in de plaatselijke pers, het toetje kwam tijdens mijn late dienst toen Omroep Zeeland mij Live in de uitzending wilde hebben.
TV op afdeling op omroep Zeeland, personeel en bewoners er rond en Sylvia gebeld om het gesprek op te nemen. Tevens was het krantenartikel verspreid en uitvergroot te lezen in De Blaauwe Hoeve (nabij kapel en koopjesbord). Op de 18e vertrokken Pa en ik om 10.00 uur, gegeten bij AC Utrecht arriveerden we om 13.00 uur in de Arena. Eerst ons aangemeld en de shop bezocht. Hier waren nog genodigden uit andere districten. Omstreeks 13.45 uur namen we de weg naar De Koninklijke Lounge, het ontbrak er ons aan niets. In totaal waren we met 22 personen, 11 genomineerden met introducé. Twee dames van de K.N.V.B leiden deze middag en avond. Eerst een speech door Davind Endt (manager van Ajax), hij woont daar bijna is daar 7 dagen per week.
Om 15.30 gingen we voor een rondleiding en groepsfoto door de Arena.
Hierna weer borrelen en hapjes (niet alleen uit de frietpan). Om 17.30 uur het moment dat ieder zijn of haar certificaat kreeg. Hiervoor mijn sjaal aangedaan, want dit is het moment om de clubkleuren te laten vastleggen.
Een hoofdbestuurder gaf ons dit certificaat en gaf hier een persoonlijk tintje aan. Toen hij mij het certificaat gaf, herkende hij zichzelf want ook hij kwam uit een kleine plaats. Met 101 leden was Terhole de kleinste vereniging daar aanwezig. Leuk waren dan wel de verschillen bij clubs, om enkele te noemen; contributie in Heel (Limburg) was 57 euro, spelers kregen shirt van club maar moesten het overige bij de club kopen - trainers van 9000 euro - 15000 euro per seizoen - Clubs die om 8.00 uur met de eerste wedstrijd beginnen en de laatste speelt om 16.15 uur. Maar samenwerking zoals wij met de jeugd doen kenden ze daar niet - balsponsoring daar had niemand het over, want de club betaalde alles.
Na een lekkere maaltijd (na een voetreis door de Arena) gingen we om 20.10 uur naar onze zitplaatsen op de tribune. We zaten vlak op het veld.
Het is toch indrukwekkend wanneer je door de mensenmassa naar je stoeltje loopt (stoeltje kost 15000 euro per seizoen) moet je nog wel een seizoenskaart kopen. De match was nou niet hoogstaand, S.D.O. - Terhole boeide meer.
Na afloop kan ik zeggen dat het een enorme beleving was om een dag als VIP behandeld te worden. De foto die gemaakt is komt te hangen boven de bar, toestemming van voorzitter is hier reeds voor verkregen.
Deze geweldige dag was mij als vrijwilliger toebedeeld, maar we zijn met zoveel vrijwilligers actief om "onze" club draaiend te houden laat ons dat blijven doen. De K.N.V.B. zegt zelf ook "zonder vrijwilligers geen club"
Ik ben blij dat ik de clubkleuren in "De Koninklijke Lounge heb mogen uitdragen"
Bestuur en leden van V.V. Terhole bedankt.
Vriendelijke groeten, Alex Beaurain.
